In de wereld van Laurin kom je van alles tegen. Haar hobbies zijn kantklossen, zwemmen, skiën, Nordic Walking, op vakantie gaan en natuurlijk computeren. Op deze site kun je hier kennis mee maken en misschien denk je dan: hé, dat ga ik ook eens doen, of: daar wil ik ook wel heen. En zo niet, geniet gewoon van wat je ziet.
Gisteren maakte ik weer eens wat mee. We gingen die dag met ons vrij reizenkaartje naar Amsterdam. Eerst zouden we naar de tentoonstelling “Niet Normaal” gaan in het Berlage museum. Daarna hadden we afgesproken met onze pleegzoon, waar we jaren geen contact mee hebben gehad. Maar via deze website is het contact weer hersteld tot zijn en onze vreugde!
Ook nu weer brachten we een gezellige dag met hem door. Veel gepraat over van alles en nog wat, we kwamen niet uitgepraat.
Met de trein van 22.08 terug via Den Bosch, zodat we zo rond 12 uur weer terug waren. Onze auto hadden we op het P & R terrein gezet. Mijn buurvrouw had verteld dat de betaling toch echt gemakkelijk ging: voordeelkaart er in, en daarna de chipkaart, dan betaalde je € 4,20 u i.p.v. € 10,20. Maar wat bleek: het moest niet de voordeelkaart zijn, maar de kortingskaart, die je kreeg aan de balie of zo. Dus stond ik daar weer te hannessen bij het afrijden van het parkeerterrein, want mijn tegoed op mijn chipkaart was niet hoog genoeg om te betalen. Ook zenuwachtig omdat bij het wegrijden mijn versnelling ineens heel slap aanvoelde, het leek of hij geknapt was. En jawel, deze kon alleen nog in zijn één!
Manlief terug naar het station om te kijken of hij nog een kortingskaart kon krijgen en ik ondertussen bellen naar de servicedienst van de Hyundai, waar ik lid van ben. Die dienst is 24 uur per dag te bereiken en biedt hulp ongeacht waar je staat. Met een half uur, drie kwartier kon ik iemand verwachten. Het was mijn man inmiddels gelukt om een kaartje te krijgen (heel veel dank aan de attente mijnheer, die hem dit gaf), zodat we de auto van het parkeerterrein konden rijden en langs de stoeprand konden zetten. We hadden ook wel geluk, toen we zo aan het stuntelen waren, dat er niet nog een auto op dat moment van het parkeerterrein af wilde.
Tegen enen kwam dan de hulpdienst, die door ons net de laatste 10 minuten van zijn film miste. Nu weet hij niet hoe die is afgelopen. Maar desondanks was zijn humeur perfect en was hij tegen ons allervriendelijkst. Dat doet een mens wel goed na zulke pech. Gekeken of het ter plekke te verhelpen was, maar helaas, het was noodzakelijk om de auto op de sleepwagen te rijden (dat ging vanwege dat hij in zijn een stond). Bij de slepersdienst kwam er uiteindelijk uit, dat de versnellingskabel gebroken was. Daarvoor moet de auto naar de eigen garage en dat zou maandag of dinsdag gebeuren. Intussen kregen wij een vervangauto voor 4 dagen, dat valt allemaal onder de verzekering. Alleen de benzine moet natuurlijk wel betaald worden!
Ja en nu maar hopen, dat de auto uiterlijk woensdag weer klaar is, want het blijft toch fijner om in je eigen auto te rijden. Zeker voor mij diezich een stuk zekerder voelt in een grote auto. En de Golf volkswagen mag dan een superauto zijn voor velen (en deze is nieuw!), geef mij maar gewoon de Hyundai of een Fordbus.
En waarom staat hierboven nu: Proefbericht? Simpel, omdat het de eerste keer is dat ik via Live Writer een stukje op mijn weblog plaats. Dus ik ben heel benieuwd of het lukt!
Na vorig jaar op krukken en in de rolstoel de optocht te hebben gezien, kon ik nu mijn hart weer ophalen met het heen en weer lopen en overal plaatjes te schieten van de optochtgangers! En natuurlijk niet te vergeten de toeschouwers! Ook daar is de nodige leut te halen! En ik heb heel wat foto's geschoten. Ik zal een paar ervan in dit stukje zetten, maar wil je een aardig beeld krijgen van de o
ptocht, kijk dan in het fotoalbum "2010 Carnaval Ulvenhout"! Bij sommige foto's staat ook nog wat tekst. We wilden eerst naar de Flamingobar lopen om ons daar op te warmen voor het kijken naar de optocht. Maar het bleek, dat het daar nog erg, erg rustig was. Snel ons plan aangepast en via ja, welke straat is dat ook weer, die langs AH naar de Slotlaan gaat? Woon je jaren in Ulvenhout en weet je dat niet eens! Foei, foei. Tijdens de Sauwelavond was me ook al gebleken, dat ik toch eens wat meer me moet verdiepen in onze dorpse praktijken. Nu ja, ik kan nu niet op de straatnaam komen, maar duidelijk is dat wij een pracht
ige plek voor de optocht op de Slotlaan hadden. En mooi op tijd, want daar kwam de Prinsenwagen al aan.
Op weg naar de optocht door de Molenstraat zien we al groepen in afwachting van hun vertrek. Maar er zitten ook luitjes op hun gemak te kijken naar wat voorbij komt. Zo hoef je niets te doen en zie je toch alles voorbij komen. Wij (manlief, dochter, 2 kleinzonen en kleindochter en een vriendje en natuurlijk ikzelf) wilden
K
ijk goed naar die mooi versierde bakfiets voor de Prinsenwagen. Mijn schoondochter vroeg later: “Heb je nog gezien of onze bakfiets mee reed?” Ik: “Ik zou het niet weten”. Maar de foto’s wezen het uit: hoera de bakfiets (nog beter te zien in het foto-album) mocht ook mee doen!
Na de Prinsenwagen kwamen eerst de mooie uilen gemaakt door de leerlingen van onze basisscholen. De kinderoptocht maakt 
deel uit van de grote optocht. Dat was genieten, ook voor onze jongste kleinzoon die bij al dat draaiende en dansende spul voor hem niet stil kon blijven staan. Een mooie grote taart ging ook voorbij. Lekker toch allemaal.
Na de kinderen kwamen de groepen en de wagens. En er was veel muziek! Ik moet zeggen: een optocht met we
inig muziek, dat vind ik maar een stille bedoening. Er moet leven in zitten zowel qua dans en bew
eging als met mu
ziek. En daar werd voor gezorgd.
De groepen waren heel kleurrijk, zowel langs de kant als i
n de optocht.
Bij CV D'n Rups werden ook de kleintjes betrokken. Hier is het werkelijk: Jong geleerd, oud gedaan. Mooie kleurplaten werden door dit kleintje
uitgedeeld en ook graag in ontvangst genomen door kinderen en ouders.
Tijdens de optocht werden er voortdurend acts opgevoerd. Echt
lachen. Het was tellen geblazen bij “Wij vieren met zijn vier en veertigen een feestje!”. Ik heb ze niet geteld, want door al dat bewegen raakt een mens in de war bij het tellen. Maar ongetwijfeld zal het aantal ge
klopt hebben. De 3 K’s op zoek naar een 4e K, zodat de 3e K er mee kon stoppen, lieten ook zien hoe keurig zij op de wijs van een K3 liedje (dat ze natuurlijk mee zongen).
Het Gouden Team van de Boereknuppels, die tijdens de Olympische Spelen in Vancouver meededen met het bobsleeën (Hebt u ze niet gezien? Dan heeft u wat gemist!) was ook niet over het hoofd te zien.
Wat vlogen ze weer hard over de baan. Mijn hoofd trilt er nog van. Hun slee was natuurlijk niet zo groot als de wagens die meededen in de optocht.
Dit is zo'n grote. Ik geloof, dat het de wagen van de 
Nopkes is. Wonnen ze niet de eerste prijs? En daarna gingen ze ook nog naar de buren in Chaam en haalden daar ook de 1e prijs! Ze zullen wel supertrots op zichzelf zijn.
Intussen waren we van de ene hoek van de Slotlaan naar de andere hoek gelopen. Ja, deze straat ken ik wel: de Mgr. van Hooijdonkstraat! We zaten zo al dicht bij de Pekhoeve en daar bleken dus veel mensen
met kinderen naar toe te gaan. Dat hebben wij toen ook maar gedaan. Ulfjes (geen elfjes, al vlogen die ulfjes wel .....je zak uit) gekocht en toen konden we ook drinken, want dorst krijg je wel van al dat kijken. Onze kleinzoon vond 
dat hij de lege bekertjes wel op zijn hoofd kon zetten. Hij is dol op carnaval en gaat beslist zijn vader achterna. Een mooi voorbeeld (en dan maak ik een sprong naar de disdag, de avond van de uilenverbranding) is het volgende: Pepijn mocht mee naar de verbranding. Nou hij wilde wel: carnaval, dat is toch mooi! Ik was van plan om gewqoon in mijn jas mee te gaan. Pepijn dacht hier anders over. Hij trekt me aan mijn hand en zegt: mee oma. Op de trap liggen mijn verkleedspullen. Hij pakt die en geeft ze aan mij met het commando: Aandoen, oma! Ja, en dan moet je wel
hé.
Maar voor de uilenverbranding had hij het ook al bekeken. Een deel van de Raad van Elf kwam achter bij ons in het atelier eten. Dan blijf je toch niet bij oma en opa binnen, maar dan vlieg je daar heen. Op zoek naar je vader om hem even gedag te zeggen en dan blijf je toch meteen! Ja dat is echt van carnaval genieten. Dat hebben wij dit jaar op onze wijze dan ook gedaan. Tot volgend jaar maar weer.
Begin november schreef ik over de cursus Bedfordshire bij Yvonne Scheele. Misschien denken jullie nu, die heeft haar kantwerk af en laat zien hoe het geworden is. Ik moet jullie teleurstellen! Ephrem en ik zijn nog wel een hele dag aan d
e gang geweest met zijn tweeën, maar het is nog steeds niet af. We hebben wel gemerkt, dat het niet voor niets is, dat je een cursus volgt. Het is een uitzoekerij tot en met om je motief mooi te krijgen. Maar goed, deze keer geen Bedfordshire. Toch heb ik al weer van allerlei geklost. Er was een OIDFA-dag, waarbij Riet Delescen ons een Yin Yang p
atroon liet klossen. Riet is bekend o.a. om haar klossen met knopen, of moet ik zeggen knopen met klossen? Er lagen verschillende voorbeelden hoe je knopen in kloswerk kon toepassen. Vooral de toepasbaarheid met kleding, zoals Riet dat liet zien in haar voorbeelden, vond ik erg leuk. Had dus niets te maken met Yin Yang! Maar ik heb het motief in uiteraard zwart en wit wel geklost. Nu was ik tijdens mijn afgelopen vakantie ziek. Breek je niets, moet je toch het bed houden! Ik had niet veel puf om te klossen, alhoewel ik olifantjes in Vlaanderse techniek op mijn rolkussen had meegenomen. Ja, daar lig je dan! Slapen en 
doezelen(veel), beetje rondkijken, wat lezen, bezoek, maar niet klossen. Ik had niet voldoende puf om te zitten. Maar je wilt toch wel wat, dus heb ik het borduurpatroon voor een speldenkussen in yin yang, dat we ook op de OIDFA-dag hadden gekregen maar opgepakt. Dat is nu bijna klaar. Maar op de foto, die ik hierbij voeg, vind ik het kant en klare kussentje toc
h maar merkwaardig in elkaar zitten. Dus misschien zet ik wel de twee geborduurde stukken gewoon als vierkant in elkaar. Ik zie wel, misschien jullie ook.
Na al wat Hollandsche kant geklost te hebben door de workshop bij mijn kantkring De Waaier ging ik naar de bijeenkomst van de Brabantse Kantkringen in Oisterwijk. Yvonne Krijgsman was weer zover opgeknapt van haar schouder (hij was nog niet heel, maar haar mond had niets geleden), dat zij met hulp van Maria Toet ons weer de techniek van de Hollandsche Kant kon bijbrengen. Ze bracht andere patronen mee dan die we bij De Waaier hadden gekregen, dus dat was mooi meegeno men . 
Ook had Yvonne vers
chillende kantwerkstukk
en in die techniek bij zich. Ik genoot van de moo
ie waaiers!
Van de patronen koos ik voor de cirkel met de bollen (of poesjes). Zoals altijd is het weer opvallend dat kleur en soort garen bij hetzelfde patroon een heel ander effect geven. Hier ziet u de beginwerkstukjes, maar op de weblog van De Waaier kunt u de 
bolletjes van Betsie de Laat en die van mij helemaal klaar zien!
We waren dit jaar voor het eerst met deze club in Oisterwijk. Het was een prachtige ruimte, groot en met goede verlichting. Het was een
druk bezochte bijeenkomst!
In november was ik het kantklossen nog lang niet beu. Ik heb mijn Hollandsche Kant afgeklost, zodat ik daarmee kon pronken bij De Waaier. Bij De Waaier hadden we ook een Doe-dag, deze keer met Mariet Visser. Ik was de hele zaterdag weer onder de pannen! Het werk van Mariet thuis afgeklost en nog een stukje meer, maar mijn vakantie brak al snel aan. Dus jullie begrijpen het werd inpakken en poetsen! Ik ben wel niet zo'n poetsvrouw, maar het huis vuil achter laten is toch ook niets. Ik ben iedere keer verbaasd, als ik terugkom van vakantie hoe schoon en opgeruimd mijn huis toch wel is! Heb ik werkelijk zo hard schoon gemaakt? O, en dat vergeet ik haast. November was niet alleen een maand van kantklossen, maar ook van 
herinneringen ophalen. Zoals ik in het stukje: "Na meer dan 50 jaar" schreef, hadden we reünie van mijn oude lagere school. Het was heel leuk, ook al waren niet al mijn oude klasgenoten er, om toch een aantal te zien. We vor
mden een goed stel zo op de trap van de nieuwe school. Jammer dat de reünie niet kon plaats vinden op de oude school. Die was afgebroken en op die plaats staan nu huizen. Gek idee hoor, een school die in 1951 gebouwd is, nu al afgebroken!
Zoals gezegd gingen we op vakantie naar ons "2e huis". Dan is het altijd heel erg denken over wat zal ik meenemen aan kloswerk? De Bedfordshire van Yvonne, o nee, het is mijn werkstuk, dus van mij leek me wat lastig meenemen. Niet zozeer vanwege het grote aantal klossen, maar meer vanwege de moeilijkheidsgraad. Dus afgewezen! Dan misschien maar kerstpatronen? Die zou ik dan kunnen maken samen 
met twee vriendinnen, die ook klossen, maar graag niet al te moeilijk. O.k. garen, het nieuwe boek van Brigitte Bellon en nog zo wat in mijn speciale grote doos (kan onder het bed) gedaan. Zou ik dan toch ook beginnen met een nieuwe Vlaanderse? Ik mijn mooie DKV-boek opgezocht met Vlaanderse kant. Oei, oei, mooie patronen genoeg, maar toch ook allemaal met een groot aantal klosjes. Ach wat zeg ik, het aantal klosjes geen bezwaar, de techniek ook niet, het garen op voorraad, dus toch gekozen voor de leuke olifantjes op een rij. Daar kan ik dus lang mee aan de gang. Maar als het af is, wel leuk voor de jongste kleindochter als schilderijtje op haar kamer. Dus de laatste avonden klosjes (92 paar of zo)gewonden, het patroon voorbereid: alle olifantjes gekopieerd en aan elkaar geplakt evenals de prikking. De werktekening gelamineerd, zodat het niet te snel stuk zou gaan. Klaar, alles in de doos en Laurin kon vertrekken! Maar niet, voordat ze eerst nog naar de kantmarkt in Maarssen was gegaan! Het bloed kruipt waar het niet gaan kan: nog maar weer prachtig garen gekocht met kralen voor een fraaie ketting van Ulrike Lohr. Dat nemen we ook mee, dacht ik. Leuk voor tussendoor, als ik al lang ben uitgekeken op de kerststerren en zo.
Tja en wat is er van terecht gekomen? De olifantjes zijn op gezet, maar ik ben pas halverwege moeder olifant, of misschien is het de vader. Wie loopt voor op in zo'n rij? Zoals ik al schreef: ziekte gooide roet in het eten en deze keer dus in het kantklossen. Ik dacht heel veel tijd te hebben in Oostenrijk, maar we waren er net een kleine week, 
kwam mijn dochter met haar gezin. Afgesproken hoor, ik wist er van, maar ik wist niet dat de tijd zo snel ging! In de Kerstweek doe je ook niet veel en daarna was het zo Oud-jaar en werd ik ziek. Eenmaal opgeknapt wil je met dat mooie weer ook wel skiën. En toen moest manlief plotseling naar het ziekenhuis en waren we een week later thuis (nog wel met eigen auto). Die week
durfde ik niet te skiën, want stel dat er wat gebeurde met mij zoals vorig jaar? Die week werd het weer inpakken en schoonmaken en vroeger terug naar Nederland dan gepland.
Maar elk nadeel heb z'n voordeel, zoals Johan Kruijff zei: ik kon mijn cursus Knipling ontwerpen oefenen met trouwe Ephrem en Rianne. En dat was hard nodig! Ook kon ik naar de open dagen van Bart en Francis. Afgelopen zaterdag met beide vriendinnen over gladde besneeuwde wegen naar Essen (vergist u zich niet: Essen in België en niet in Duitsland!) gereden. We haalden net de trein, die stond al op het perron bij onze aankomst. Rianne wist, dat we kaartjes in de trein konden kopen, als we het meteen tegen de conducteur zeiden. Zo gezegd, zo gedaan en we kregen keurig tegen de n
ormale prijs de kaartjes. Nou, normale prijs? Ephrem en Rianne kochten beide een shopweekendkaartje voor € 9,00 retour naar Kortrijk en ik (ouwetje) kocht een kaartje voor € 5,00! Ik ga eens vaker treinen in België!
We waren vlot in Kortrijk. Bart en Francis wonen een klein kwartier lopen, de zon scheen, dus lopen geen bezwaar. We werden verrast ontvangen door Mariet Visser, die geen bezoek van zo ver weg verwacht had. De benedenruimte, normaal als zitkamer in gebruik, was nu ingericht als tentoonstellingsruimte (de grote banken stonden in de open keuken). Tiny de Weert (oud Waaier-lid) en Eveline Mertens waren aan het klossen. Van alle drie waren werken aanwezig, maar helaas mochten ze niet gefotografeerd worden. Boven was Lieve P
ollet in de koffiekamer aan het werk met een Parijse kant. Ook stonden er van haar een aantal werken, die wel gefotografeerd mochten worden. Meer over Lieve kun je lezen op haar website:http://www.troopeird.be/
kantatelier/#Kantbiographie. Zij woont in Bellegem-Kortrijk. Wat een geluk heeft ze: als ze garen nodig heeft, zijn Bart en Francis vlakbij!
Eigenlijk dacht ik met die open dagen, dat er ook heel wat in de uitverkoop zou zijn. Helaas was dat niet het geval. Ik had dus (duur) zijden garen uitgezocht, stond al haast bij de kassa, toen Ephrem daar ineens zijden garens afgeprijst zag, precies in de dikte die ik nodig had! Snel de andere garens teruggelegd en hier een keus gemaakt. Dat scheelde behoorlijk in de portemonnee! En: ik kon het handje
contantje betalen, want pinnen bleek niet mogelijk. Ik zei tegen Francis: Ik dacht dat je hier kon pinnen, dat dit op de aankondiging stond. Zegt hij: U zult gelezen hebben: níet pinnen! Ik heb het nog niet nagekeken, maar een ding is zeker, als ik dat andere garen had gehouden, had ik het terug kunnen leggen, want zoveel geld had ik 
niet bij me. Omdat ik nog grote spelden met glazen kop, die eigenlijk niet verkocht werden, toch kon kopen, moest ik zelfs nog lenen. Arme ikke! Fijn, als je dan met vriendinnen bent.
Op de wandeltocht naar het station zagen we nog een schoenwinkel, waar Rianne tegen een appel en een ei een paar laarsjes kocht. En toen maar snel naar huis, want ook daar kon je niet pinnen. En nergens een bank te bekennen, ook geen zitbank. Erg lang hoefden we niet te wachten op de trein, dus dat hadden we aardig uitgekiend. Meteen ook in Antwerpen een aansluiting naar Essen, zodat we voor zes uur nog daar waren. Inmiddels waren de wegen weer redelijk schoon, al dreigde de gladheid door bevriezing. Dus maar snel naar huis en nergens nog even naar binnen, alleen bij Rianne nog op heerlijke uiensoep gewacht, die ze had staan en die ik mee mocht nemen. Nol had het eten echter al klaar: jachtschotel (dus ook met uien), geen uiensoep dus gegeten, maar de andere dag was die ook nog lekker!
A workshop lace making Bedfordshire.
Why this article in English? Because of the fact, that during the workshop we met English lace makers. The pictures of them illustrated my words.
In July I had the plan to follow a lace making course with Yvonne in November. A friend of mine where I during these days would sleep, told me that the week was full. What a pity. I wrote Yvonne and yes, the course was already f
ull.
But surprise, surprise: end of September I heard that there was a place for me and my friend Ephrem. But now I must say: I have another course on Thursday in Mechelen: to learn design with the computer program Knipling. But still we can come for 3 days. And……Ephrem and I can sleep with my friends Magda and Jan, they live in the neighborhood of Apeldoorn.
We spend lovely days!
On Sunday we arrived with Magda and Jan at nine, so that we had time to talk about all that kind of thi
ngs what was happened during the weeks that we had not seen each other. Also Ephrem could know Jan and Magda, because she saw them never before.
After a good breakfast on Monday we drove to Yvonne. And marvelous I met Vez 
and Sue, who I learned to know in another course with Yvonne. We got a new pattern from Yvonne with a beautiful flower and still another one with a thistle. Ephrem and me, we choose for the flower. I had the idea that the thistle were more difficult then the flower. When we make the thistle later (much later!) I can tell you what was most difficult.
Most of the other lace makers were starting with a Duchesse lace or a Withof lace, but except Ephrem and me Miriam from Israel and Hazel from Australia started also with the Bedfordshire lace.
It is always nice to meet persons from so many countries. This time fr
om Israel, Canada, United Kingdom, Danmark, Sweden, Australia and of course The Netherlands! We speak English with each other, but Berit had lived in Holland and she speaks also Dutch. My English is not so good, so I am very happy as I can speak now and then Dutch. But everybody listened and tried to understand what we would say.
The first day Ephrem and me had make only the outside edge with a lot of tallies and a little, very little piece of the flower leaf with gimp. Miriam came to see our work and marveled, that we reprocessed equally. That was a coincidence! We make lace from a quarter for ten till a quarter for seven! Every 
day! Only we stopped for drinking coffee, eating lunch, drinking tea, eating dinner! The time went so quickly, that Yvonne toke off the light every time to stop us with lace making! After the dinner we drove back to Magda and Jan and still we had not enough of lace making! Magda started with lace making for a year now. She starts with Duchess, but for sewing in she cannot see very well, because her eyes are not good enough for tha
t. So she started with Bedfordshire and she does that very well. But now, she had a problem with her Bedfordshire. Ephrem and I looked for it and what did we see? A mistake in the pattern of the book! And that in a book with the title: 20 Lessons for Bedfordshire! That is not nice for a starter. So we helped Magda to make her lace good. We hoped, she can finish her lace very well.
The second day Miriam had her birthday. We get champagne and eat a very delicious cake. Of course we made our lace!
But at the end of the day I was so tired! My thread broke down for two times and that when I made a talley! Awfully! I even cannot do my cloth stitch: every time I missed a bobbin! I made lace back instead of forwards. So I was very happy, that I could drive to Magda and Jan for a nice cup of coffee after the dinner with 
Yvonne and sit down very lazy on the bank! We were earlier this evening, but not earlier in bed! Because we had to talk so much and it was so cozy, that it was late before we knew.
And then it was the last day! In the morning we got a delicious breakfast before we said goodbye till Jan and Magda and thanked them for their nice reception. I was glad that I was with them for a longer time, because we didn’t live nearby, so we speak together always by telephone for we met 
each other again during our holidays. And by telephone is not the same as speaking live!
During the morning we worked very hard: we both were busy with the heart of the flower and the leaves to the left and the right side. I had the idea, that we fiddled in the heart of the flower: half stitch with enrolled tallies to many in such a little piece of lace! And the pins! Where did I let them? I had no place for them. So I am curious to the results when the pins are out!
For the lunch we went to the town, so that we ladies can see something from Apeldoorn and not only Yvonne’s room and kitchen. After the lunch we looked in a very cheap shop for little things. I bought something for Saint Nicol
as, but when Ephrem and I walked to Yvonne’s house I saw beautiful earrings with pearl (powa??, Hazel how did you call this?) from New Zealand. I had still enough money in my pocket to buy them and after that I had nothing more! But I had the beautiful earrings!
Till seven we made lace, but we didn’t finished the whole pattern. Yvonne was still satisfied. She found that we have worked very hard and that the lace we made, was good (she has not see more if the pins are out
!). During the dinner we were discuss about the Bedfordshire lace: with dots, without dots? What kind of motifs, Lester and so on! Very interesting, so it was already 20.45 h before we went in the car for driving to our house. We had again wonderful days with nice people, nice lace making, nice talking and a nice teacher! Till next year?? I hope so.
20091023 Bezoek aan Abenberg Kantklosmuseum.
Ergens in een van mijn kantbladen had ik gelezen over de tentoonstelling van Paula van Astenrode, Johanna Harre en Doris Schmitt, die in de maanden april – oktober 2009 gehouden zou worden in het kantklosmuseum in Abenberg. Op weg naar Oostenrijk kom ik haast langs Abenberg. Ik hoef daar maar een klein stukje voor om te rijden. Maar ja, wil manlief dat? We zouden die zaterdag pas laat van huis kunnen vertrekken, omdat het Oogziekenhuis nog zou
bellen vanwege de staaroperatie van hem de dag tevoren. Nol, mijn man, had geen probleem hiermee. Om 12 uur vertrokken we richting Oostenrijk. Het was stralend weer en we hadden geen oponthoud, maar het was toch half zeven, zeven uur voor wij in Abenberg waren.
Ik dacht, dat het museum om 10 uur open ging. We stonden om 9.15 u voor de gesloten deur: het museum ging pas om 11 uur open! Wat een pech, want om nu 2 uur te wachten??? Weinig zin in met dit mooie weer. Dan maar doorrijden? En de tentoonstelling? Nol stelde voor om dan bij terugkomst weer over Abenberg te rijden. In dat voorstel (waar ik zelf ook al aan gedacht had) 
kon ik mij wel vinden.
Zo gezegd, zo gedaan: op vrijdag 23 oktober vroeg opgestaan, zodat we bij de openingstijd van het museum er zouden zijn. We reden zo vlot, dat we om tien uur in Abenberg stonden. Ach, tijd voor koffie! Wij een cafeetje binnen. Daar troffen we 4 mannen aan en grote glazen bier op tafel. Ik stapte als eerste binnen. Een 
man draait zich om en vroeg of hij mij van dienst kon zijn. Ja, kunnen we hier ook koffie krijgen? (Met al dat bier, je weet het toch niet?) Nou koffie had hij ook. En even later hadden Nol en ik ieder een eigen kannetje koffie, waar wel drie koppen uit konden. Ja, ze schenken hier groots!
En hierna alle trappen op naar de burcht, waar het Abenbergs Kantmuseum is. Hier werden ook allervriendelijkst ontvangen door een vrijwilligster, Christina heette ze geloof ik. 
Nol ging ook mee naar binnen. De vorige keer (in 2006) had hij dit niet gedaan vanwege Jip, onze hond. Hij had dus ook niet alle gouden kanten gezien, die daar waren en de mooie zwarte kanten jurk (Chantilly?).
Ik ging meteen naar boven waar de tentoonstelling van Paula, Doris en Johanna was. Maar waar liep ik tegenaan? Tegen het grote aantal met
ers 
in rood, waar ik zelf ook nog een deel van had geklost evenals mijn vriendinnen Rianne en Nellemiek. Christina had de tv aangezet, zodat ik ook nog even van het feestgebeuren toen kon genieten.
Maar toen toch echt naar waar ik voor kwam: Paula als eerste. Wat was er te zien van haar? Genoeg!
Wat ik heel leuk vond, was dat iedere klosster uitgebreid beschreven werd. Zo stond over Paula het volgende: Paula van Astenrode, geboren in 1935 in Rotterdam, lebt und arbeitet in Haren, Niederlande.
Seit 15 Jahren klöppelt die Kunstlerin (let even op: kunstenaar, niet zomaar een klosstertje!) 
Paula van Astenrode moderne Spitze. Dabei greift sie immer wieder auf Motive aus der ’s Gravenmoerer Spitze zurück……
Sie selbst bescheibt ihre künstlerische Arbeit so: “Ein Werkstück entsteht aus Ideeen und Garnen. Man kann es anfassen, umkehren und falten. Es hat räumliche Gestalt angenommen.”
Ja
, er stond nog veel meer, waaronder ook dat dit werk een technische perfectie vraagt.
Uiteraard werd ook vermeld, dat Paula al verschillende prijzen gewonnen heeft.
In vier vitrines lag Paula’s werk tentoongesteld. Een enkel kantwerken was mij bekend, maar er lag genoeg werk, dat ik niet kende. Dus op mijn gemak maar eens goed gekeken en bedacht, of ik het voor elkaar zou krijgen om ook zo’n mooi strak object te klossen. Haar sieraden vond ik ook heel mooi.
Op een heel andere manier had Doris Schmitt sieraden gemaakt. Haar werkwijze deed me denken aan het vlechtwerk van de Maovrouwen, dat Ien Rappoldt ons had laten zien in haar atelier. Over Doris stond het volgende: Doris Schmitt, geboren 1948 in Köln, lebt und arbeitet in München.
Die Herstellung von Schmuck aus Silber in Kombination mit schwarzem oder schwarz-weissen
Haar ist für Doris Schmitt eine besondere künstlerische Herausforderung. Mit der Verarbeitung von menschlichem Haar zu Schmuck greift sie eine Tradition auf, die besonders im 19.Jahrhundert weit verbreitet was. Ihr Ziel ist die 
Weiterenentwicklung einer alten Technik in einem zeitgemässen Design.
Die Künstlering arbeitet auf einer Jatte, einem dreibeinigen Gestell mit einem drehbaren, pilzförmigen Kopf, in dessen Mitte sich ein Loch befindet, wie bei einer Strickliesel.
Op deze manier klost Doris koordachtige kettingen of ronde holle vlechten. Zij verwerkt dit met zilver tot een sieraad. Wat mij opviel was, dat zij beeldhouwen gestudeerd heeft. Dat lijkt me toch iets anders dan klossen.
Hierna ging ik het kantwerk van Johanna Harre bewonderen. Haar werk is totaal verschillend van dat van Paula en Doris. Haar strakke werkwijze deed me ook denken aan Hollandsche Kant, alleen worden de cirkels in de Hollandsche kant bij haar gevormd tot gezic Over haar stond: Johanna Harre, geboren 1899 in Hannover, gestorben 1996 in Hannover. (Nu ik dit typ, zie ik pas, in welk jaar Johanna geboren is. Geweldig, haar kant is van deze tijd!) Johanna Harre leistete einen wichtigen Beitrag zur Entwicklung der neuen deutschen Klöppelspitze im 20. Jahrhundert. Die Spitze wird zum zweckfreien, selbständigen Kunstobjekt. Er staat nog meer geschreven over Johanna. Ze won verschillende belangrijke prijzen en deed mee aan tentoonstellingen in binnen- en buitenland. 
hten, bomen enz.
Ihre Arbeiten zeichnen sich durch die Konzentration auf das Wesentliche und ihre Schlichtkeit aus. Sie verzichtet auf ornamentale Muisterungen, wie sie durch komplizierte Klöppelschláge entstehen.
Hierna dacht ik alles gezien te hebben van deze tentoonstelling, maar Nol wees me er op, dat in de laden ook nog kantwerken lagen. Ja, zei ik, dat zijn de gouden en andere kanten. Die heb ik al gezien. Maar nee, ik sprak voor mijn beurt. Ook in de laden lag werk van Paula en van Johanna.
Hoewel de tentoonstelling in zijn totaal niet groot is, was hij zeker de moeite waard. Ik kan iedereen dan ook aanraden: ben je in de buurt van Abenberg, ga kijken! De tentoonstelling duurt nog tot 20 december. En vergeet niet, er is behalve het werk van Paula, Doris en Johanna nog veel meer te zien daar. In september 2010 heb ik gehoord zou er weer iets bijzonders te beleven zijn in Abenberg. Ik ben benieuwd!
Ontmoeting met een oude schoolvriendin.
Tegenwoordig is iedereen lid van Schoolbanken of van Schoolpagina. Zo heb ook ik enige jaren terug mij ingeschreven en ben zelfs een jaar lid geweest. In mijn lidjaar kreeg ik weer contact met een oude bekende uit mijn vroegere buurt. Maar toen ik zag, dat Dora, nu Dorry, zich had ingeschreven, kwam op een mail van mij geen reactie. Ik dacht, wat jammer, maar goed, het zij zo! Een paar maanden terug reageerde Suzanne, die op dezelfde lagere school had gezeten als ik, op een klassenfoto, die ik op Schoolbanken geplaatst had. Deze klassenfoto was de eerste foto, die zij zag van de oude Petrus en Paulusschool in Breda. Enfin het is een heel verhaal, waar Suzanne zich inmiddels mee bezig houdt wat betreft die school (er komt 8 november een reünie), maar door Suzanne kwam Dorry in het bezit van mijn mailadres. Dorry mailde, dat zij graag weer contact met mij had. Over en weer hebben we elkaar gemaild. De oude vertrouwde toon van onze vriendschap van de lagere school was er al snel weer. Dorry stu
urde mij ook een foto van ons tweeën in de tijd, dat we nog Ineke en Dora heette. Ook toevallig, dat wij allebei onze namen hadden veranderd!
Wat zouden we doen? Wachten tot we elkaar zouden zien met de reünie? Of zouden we toch maar eerder afspreken? We besloten tot dit laatste, al was het best moeilijk een dag te vinden, waarop we allebei konden. En waar zouden we elkaar ontmoeten? We kozen voor Utrecht,lekker centraal. Ik koos er ook voor, omdat ik dan mooi mijn vrije reis kon opmaken plus dat ik een jaar in Utrecht gewoond had in de studentenpastorie. Het leek me leuk Dorry te laten zien, waar ik toen gewoond had en mijn eerste kind had gekregen. Voor Dorry was Utrecht niet ver van haar woonplaats, dus dat kwam ook mooi uit. 
Hoe zouden we elkaar herkennen? We hadden elkaar in meer dan 50 (ja vijftig!) jaar meer gezien. Onze vriendschap was echt een lagere schoolvriendschap geweest! Na de lagere school waren we ieder een heel andere kant opgegaan en hoewel we dicht bij elkaar in de buurt woonden, leek het of de vriendschap daarna voorbij was. Dus was het ook spannend, of we elkaar opnieuw “aardig” zouden vinden. In de mails, waarin we de voorbije jaren in vogelvlucht beschreven hadden, wel, maar hoe zou dit in werkelijkheid zijn? Op mijn weblog stond mijn foto, Dorry had hierdoor al wel een beeld van mij. Ze had mij oude foto’s gestuurd van toen wij een jaar of 11, 12 waren. Ze stuurde nog een foto van haarzelf op de leeftijd van nu. Leek zij op het meisje van toen? Ik heb beide foto’s bij elkaar gehouden, maar het was toch wat moeilijk. Leek ik op het meisje van toen? Ik hoor altijd van wel, maar als er vijftig jaar tussen zitten?
We spraken de aankomsttijd op het station in Utrecht af en hadden een soort van weddenschap wie wie het eerst herkende. Dorry won! Gemakkelijk hoor, want zij stond al op het perron. Ik had nog geen tijd om rond te kijken toen ik uit de trein kwam! Daar viel ze me al om de hals met de kreet: ik heb gewonnen! Ja, kunst he, Dorry? Maar het maakte niet uit, 
want meteen raakten we aan de praat en besloten eerst maar koffie te gaan drinken met iets erbij. Aan koffie waren we allebei toe. Tijdens de koffie overlegden we, wat we zouden gaan doen. Het was droog weer, dus we zouden eerst maar naar de studentenpastorie gaan, die overigens daar niet meer is. Ook niet op het adres, waar ze daarna naar toe zijn vertrokken.
Dwars door de stad langs de Willebrorduskapel (dochter Maartje is hier gedoopt), die nu deel uitmaakt van het Orgel en Pierementmuseum, liepen we naar de Herenstraat. Het was gezellig druk en wij maar kletsen! Over van alles en nog wat, wat er in de afgelopen jaren gebeurd was. En dat is veel! Dat besef je als je door een stad loopt, waar je eigenlijk maar een
jaar gewoond hebt. De binnenstad van Utrecht is niet echt veranderd, maar het viel me op, dat ik in die tijd niet gemerkt heb, wat voor mooie pandjes Utrecht heeft! En we namen foto’s, Dorry en ik! Van De Dom met ervoor de gracht, van de oude studentenpastorie (waarvan ik bij het kijken naar een oude foto later merkte, dat de ramen veranderd waren), van een leuk straatje er tegen over, van een geveltje, ja van wat eigenlijk niet? Lopen en praten: het ging als vanzelf. Dorry en ik 
hadden geen enkele moeite om het contact van vroeger weer op te pakken.
Op zeker moment zien wij een jongen met een fototoestel bezig met zijn neus haast op de grond en twee vrouwen erbij. Wij allebei nieuwsgierig: wat doet die knul? Een bijzonder insect of zo op de grond? Nee, hij had opdracht van school om schoenen te fotograferen en die vrouwen hielpen hem. Ja, zegt de ene lachend: ik wou die laarzen eigenlijk de vuilnisbak in gooien na deze dag, 
maar nu zijn ze vereeuwigd, nu hou ik ze aan mijn voeten!
Vlak voor het stadhuis worden wij aangesproken door twee jongens. Zij hadden de opdracht van school mensen te interviewen over een leuke jeugdherinnering. Dorry en ik kijken elkaar aan: Een leuke jeugdherinnering? Die staat hier naast me! zeiden we zowat tegelijkertijd en we begonnen te lachen. We hebben elkaar in geen 50 jaar gezien, als dat geen leuke jeugdherinnering is! Mogen we het opnemen, vroegen de jongens en ze haalden hun apparatuur al te voorschijn 
voor wij ja hadden gezegd. Dus kregen we een interview over onze vriendschap van 50 jaar terug, die we nu weer hoopten te vernieuwen. Hoe kon dit zo zijn? Volgens ons konden die jongens geen beter interview meer krijgen.
Lachend liepen we door op zoek naar een lunchadresje, want daar waren we met al ons gepraat wel aan toe. Omdat we langs de grachten niet echt iets gesc
hikt zagen, belandden we op het Neude. Daar hebben we een heerlijk broodje met salade gegeten, glaasje wijn erbij. Ja en we konden ook nog buiten zitten! Als dit geen genieten is, dan weet ik het niet meer. En maar praten, hé, want dat ging gewoon door. Vraag me niet wat er allemaal gezegd is, want het was zoveel, dat we volgens mij weer opnieuw moeten beginnen en dan rustiger!
De bedienster maakte van ons een foto, zodat we zeker naderhand elkaar nog zouden kennen, haha.
Na de uitgebreide lunch gingen we weer lopen en praten. We kwamen een leuk 
kruideniersmuseumpje tegen, waar ze echte toverballen verkochten van vroeger. Dorry zag oude weegschalen van “Van Berkel”, een merk, dat haar vader vroeger vertegenwoordigde. U raadt het: ook hier weer foto’s gemaakt. De aardige dames van het winkeltje maakten van ons tweeën een foto achter de toonbank. Dat was ook leuk!
Ja, en toen was het ineens al half vijf. We hadden met onze mannen wel geen afspraak gemaakt van hoe laat we thuis zouden zijn, maar toch. Mijn bus van het station gaat na een bepaalde tijd maar om het uur en ook Dorry zat met busverbindingen niet zo gemakkelijk. Dus toch besloten richting het station te lopen. Daar moest ik ineens naar een speciale plaats. Had toch niets bijzonders gegeten. Zit het in het oude vriendinnen ontmoeten? Want een paar jaar terug had ik precies hetzelfde gehad op de terugreis na een bezoek aan een oude schoolvriendin. Enfin dit keer liep het met een sisser af. Er was nog tijd voor een kopje thee en toen maar eens kijken, hoe laat de treinen teruggingen.
Lopen we daar al kletsende door Hoog Catharijne, hoor ik plotseling mijn naam roepen. He, hoor ik het goed. Jawel, was het de dochter van mijn zus, die ook de richting van Den Bosch op moest. Toen was het ineens haastwerk, want met 2 minuten ging onze trein. Een haastige omhelzing met Dorry ten afscheid en toen rennen naar de trein, die we precies op tijd haalden. De trein was bomvol, dus dat was staan, wat na zo hele dag lopen nog niet meeviel. Maar door het, ook weer, bijpraten met mijn nicht ging de tijd snel voorbij en kon ik overstappen in Den Bosch in een trein, waar ik wel kon zitten. Om kwart voor 7 was ik thuis na een vermoeiende, maar vrolijke en gezellige dag met mijn oude schoolvriendin. Het was goed, dat we niet gewacht hebben tot de reünie, daarvoor hadden we elkaar veel te veel te vertellen. Anderen zouden dan niet aan bod gekomen zijn. De vriendschapsbanden zijn weer aangehaald, dus er zullen nog meer ontmoetingen volgen. Maar zo’n dag als deze: die komt nooit meer terug!
De tijd vliegt, ik denk, niet alleen bij ons maar ook bij veel anderen. Ik zou nog steeds een stukje over onze zomervakantie schrijven, maar het kwam er maar niet van. Nu gaan we al bijna weer naar Kitzbühel, dus dat stukje moet er toch komen. Al zijn er ook een hoop leuke andere dingen om te vertellen, zoals de hernieuwde kennismaking met Dorry, mijn lagere schoolvriendin, die ik in geen 50 jaar gezien heb. Ja, daar wil ik ook overschrijven, want het was een fantastische belevenis!
Maa
r nu dan eerst het laatste deel over die zomervakantie. Ik had al geschreven onze reis naar Kitzbühel, over de Stammgästebijeenkomst tijdens het Schützenfest en de triathlon, maar nog niets over de geweldige natuur, waar we iedere keer weer van genieten. Ik had natuurlijk nog wat moeite met lopen vanwege het ongeval deze winter. Daarom had ik mezelf voorgenomen elke dag of rond het meer te lopen of een grotere wandeling te maken. De eerste wandeling was via de Fleckalm naar Kirchberg en langs de golfbaan weer terug.
Natuurlijk de pauze in Kirchberg niet vergeten, maar op de terugweg halverwege dacht ik toch bijna: ik ga hier zitten en sta niet meer op! Maar ja, manlief was niet van plan mij te dragen, dus toch maar gelopen. De wandeling daarop behoort tot een van onze lievelingswandelingen: “De Hüttenrunde”. Deze start bovenaan bij de Fleckalm of bij de Hahnenkamm (maar daar moet je voor parkeren betalen). En zoals je uit de naam al op kan maken, deze 
wandeling loopt langs de verschillende restaurantjes (hutten) op de berg. Dus ook klimmen en dalen zit hier bij. Maar langs een van de smalle paden bloeien heel veel orchideeën, geraniums, die je bij ons in de tuin vindt en nog veel meer. Zo liepen we tegen deze plant aan, waarvan ik de naam niet ken. Welke bioloog kan mij wijzer maken? ’s Avonds was het ook genieten van de vreemde luchten, zo rood van de zon dat het leek of de lucht in brand stond. 
Twee dagen later had het behoorlijk geregend. Toen we ’s middags boodschappen gingen doen, zagen we de sneeuw op de bergen. Dat bracht me op het idee om de andere dag met de skies naar boven te gaan, wel schoentjes in de rugzak natuurlijk, want de sneeuw kwam niet tot aan de lift halverwege en dan maar skiën. Dat 
zou toch wel een toppunt zijn: skiën midden in de zomer. Ja, ik weet, in Frankrijk komt dat voor. Hier in Oostenrijk op de hoogste bergen ook, maar op 2000 meter? Van skiën kwam natuurlijk niets. De andere dag scheen de zon en was het ’s nachts al zo warm geweest, dat de sneeuw volledig verdwenen was.
Dus g
enoten van het mooie weer tijdens een prachtige wandeling samen met onze vrienden Magda en Jan. Ook hier weer wat stijgen en dalen, maar dat is een goede oefening om mijn bekken steviger te maken. Ik zal toch skiën van de winter! Met een grote boog liepen we naar de Gieringerweiher. Van
af het pad is het genieten van de mooie vergezichten naar bijvoorbeeld het Kaisergebirgte, waar de sneeuw wel op sommige plaatsen blijft liggen. In het Gieringerweiher zwommen verschillende grote vissen, die goed te zien waren. Het zullen wel karpers geweest zijn, die komen hier nog wel veel voor. Een verdwaalde lelie tussen het groen kruiste ons pad. Wat doet zo’n lelie in het bos zou je 
denken.
We waren nog lang niet uitgewandeld, dus liepen we 2 dagen later langs het meer richting Schwarzseestation, het tunneltje onderdoor en dan de berg op. Daar heb je een leuk pad richting Kitzbühel en overal weer een leuk vergezicht. Dat het in onze vakantie niet echt
geregend heeft, kun je wel merken aan dit super kleine watertje, dat naar beneden kabbelde richting het dal.
In deze week zouden ook onze oude Oost-Duitse vrienden, die wij in 1988 in Oostenrijk 
ontmoet hadden, in Brixen komen logeren. Uiteraard spraken we af om elkaar later in de week nog een keer te ontmoeten, nadat ze bij ons op de camping langs waren gekomen. Dat werd op een terrasje in Brixen! Lopen is er voor Hannelore helaas niet meer bij, anders waren we zeker wéér gaan wandelen. Als we bij hen zijn, deden we dat eigenlijk altijd wel. We hadden ze al een tijd niet gesproken, dus we waren hi
er niet op bedacht. Maar na het terras zijn we met zijn vieren toch maar naar de camping gedaan om daar nog te kunnen genieten van de zon en te griezelen van een sprinkhaan. Na een hapje eten vertrokken Hannelore en Dietmar weer naar hun pensionnetje.
Wij waren nog niet uitgewandeld, maar als je alsmaar over wandelen moet lezen, word je daar al moe van. Er zijn nog meer dingen dan wandelen en deze vakantie. Maar ik wil toch nog we
l vertellen over ons leuke bezoek aan het Holzmuseum in Auffach! Mensen, nog nooit zo’n vreemd huis gezien. De eigenaar heeft bijna alles wat er zich in het huis bevindt zelf gesneden uit hout. Hij is een echte houtkunstenaar of hoe je zo iemand ook kan noemen. Uiteindelijk is het een museum geworden, waar hij een gedeelte aan gasten verhuurd. Ik geloof dat hij er ook zelf nog woont en dan het museum. Je verdwaalt in 
dat huis, echt! Hier een trappetje, daar een deurtje, een gangetje, overal is wat te zien, zoals bijvoorbeeld zijn dochter in hout. En ineens was ik bij het eindpunt in het winkeltje, maar waar was Nol? Hij liep net nog voor me. In de winkel was hij niet. Ik kon me niet voorstellen, dat hij naar buiten was gegaan zonder mij. Hij zou niet durven! Dus ik weer terug. Zoeken, zoeken echt in alle hoeken. He, daar was nog een gangetje, was ik nog niet in geweest. En ja, daar stond hij! We hadden nog een heel stuk van het huis gemist. Maar als je me nu vraagt: teken eens een plattegrond van dat huis, het zou me niet 
lukken! Er was ook nog een speciale “kindertoren”, waar ouders wel erg smal moesten zijn, wilden ze de trappetjes daar op kunnen. Echt, als u ooit in Auffach in het Wildschönaugebied komt, ga dan naar het Holzmuseum met of zonder kinderen, u kijkt uw ogen uit!
Als laatste zijn we ook nog op zoek gegaan naar dinosaurussen. Bestaan die niet, zegt u? Jawel hoor, in 
Kirchberg hadden ze tijdelijk hun intrek genomen in het bos achter het zwembad met nog veel meer van die prehistorische dieren. Omdat je natuurlijk niet veel weet van zo’n tyrannosaurus rex, stelde hij zich netjes voor. Ongelooflijk, dat zulke grote dieren zo lang geleden leefden. 
Wat is er gebeurd, dat je ze nu niet meer ziet? Mensen waren er toen nog niet, dus die konden hen niet uitroeien. Wat was dan wel de oorzaak? Ik weet het niet, maar wie weet, komt u ze net als wij nog eens ergens tegen. Kijk goed, u kunt ze eigenlijk niet over het hoofd zien!
Ja, op een mooie zondag zoals vandaag, misschien qua weer niet zo mooi, is het genieten. Waarom? Dat leest u zo. Dit is echt een stukje tussendoor, want eigenlijk zou ik deel 4 en dan meteen ook het laatste deel van onze vakantie willen schrijven. Maar ja, dan komt er zo'n dag als vandaag en dan heb ik zoiets van: dit eerst!
Deze week kwam een uitnodiging binnen van Meys & Ton bij Ome Jan binnen. Voor de radiouitzending Brabant waren Mariët Nollen en Rogier Ruijs uitgenodigd. Rintze Ferwerda zou de muzikale omlijsting doen. Rintze kenden we al van de uitzending met Josien van Dalsum. Maar nog leuker: Mariët en Rogier komen allebei uit ons dorp. De een woonde vroeger om de hoek en was bevriend met onze dochter, de ander had zelfs tegenover ons gewoond! Rogier kende ik ook van het zwemmen. Nooit geweten, dat hij beeldend kunstenaar was. Nou is hij dat ook nog niet zo lang. Hij vertelde dat hij tot 1 1/2 jaar terug tandtechnicus was geweest. Nu maakt hij bronzen beelden, beeldjes, ook op bestelling! Toch wel een andere manier van bezig zijn met materialen. Komende week heeft hij een tentoonstelling in Breda in de Stadsgalerie. Mariët heeft een boek geschreven, dat inmiddels aan de 5e druk toe is, vertelde ze. "Steenrijk" heet het. Waar het over gaat? Tja, koop het zou ik zeggen, dan kun je het lezen, want ik ga hier geen recensie geven. Maar het is de moeite waard! Tussendoor zong Rintze zijn liedjes, die hij speciaal voor Josine van Dalsum had geschreven. De tijd vloog. Geen foto's van deze uitzending gemaakt, want was mijn fototoestel vergeten. Vlug naar huis om even wat te eten en toen.....
naar de kerk! Waren we ineens godsdienstig geworden? Nou nee, dat niet echt. Maar er werd een concert gegeven door het CMD (Consortium Musicum Divertimento).Van oorsprong is het CMD een studenten-koor, die in 1977 zijn begonnen om met het koor een aantal concerten in Frankrijk te geven, terwijl ze kampeerden. Dit beviel zo goed, dat het met een strijkorkest en een organist het jaar daarop terug ging naar de regio Rouen. Om een lang verhaal kort te maken: de groep groeide en met het groeien groeide ook het muzikaal peil. De leeftijdsopbouw van de groep is ondertussen danig veranderd in vergelijking met de start in Frankrjk. Maar opvallend was wel, dat koor en orkest van deze groep nu alle leeftijden in zich herbergen.
Deze groep musiceerde dus vandaag in de kerk. En daar gingen we heen. Ik kan zeggen, dat het de moeite waard was. Er werd begonnen met de Ouverture Hebriden van Mendelssohn en dat was een geweldige binnenkomer! Daarna werd het Gloria van Mendelssohn gezongen. Er werd prachtig gezongen, maar eerlijk gezegd was deze muziek niet zo de stijl waar ik van hou. Niet getreurd: na een korte pauze kwamen 2 liederen a -cappella, werkelijk prachtig! Tot slot werden door koor en orkest Die Jahreszeiten van Haydn uitgevoerd. De solisten die bij het Gloria en bij dit laatste stuk zongen waren fantastisch! Trouwens de hele uitvoering was top! De akoestiek van de kerk leent zich uitstekend voor deze muziek! Het ontlokte 
mij de uitspraak: „ Gebruik lege kerken als concertgebouwen" ! De kerk zat ook goed vol. Het orkest, het koor, de solisten, de dirigenten kregen veel applaus, terecht!
We gingen met een voldaan gevoel naar huis en kwamen net voor de regen thuis! Daar kon ik nog snel mijn droge was van de lijn afhalen om daarna met een portje voor het eten nog even lekker na te genieten. Zeg nu zelf: is dit geen mooie zondag?
PS. Foto's gemaakt met de camera van mijn telefoontoestel op afstand.
Muziek in Kitzbühel en Breda.
Dit is het derde deel van onze zomer in Kitzbühel, maar…gecombineerd met een stukje over Breda. Onze vakantie is al weer een maand voorbij en hier in de omgeving gebeurt natuurlijk ook van alles. We hoeven bepaald niet thuis te zitten. Bij dit deel horen de foto’s uit het fotoalbum “Schutzenvereine Kitzbühel”.
Als Stammgäste van Kitzbühel (je hoeft geen moeite te doen om dat te worden. Als je maar vaak genoeg in Kitzbühel verblijft, word je dat vanzelf.)waren we het weekend van 11 en 12 juli uitgenodigd om het feest van de Schützenvereine bij te wonen. Nadat we ’s middags eerst nog naar de triathlon waren gaan kijken (zie deel 2), moesten we ons haasten om ons in ons nette pak te hijsen en rennen om op tijd in het Casino in Kitzbühel aan te 
komen. Vanwege de triathlon was het druk in Kitzbühel, dus niet gemakkelijk om je auto kwijt te kunnen. Vandaar dat we even deden of we ook zo snel konden rennen als triathlon atleten. Niet dus, Nol struikelde en scheurde daarbij vermoedelijk een spiertje. Zeker weten doen we dat niet, want we zijn er toen niet mee naar de dokter gegaan. Te veel haast om op tijd te zijn. Later ontdekten we een enorme blauwe plek op zijn dijbeen achter en ook het andere been was er niet zonder blauwe plek van af gekomen. Maar goed, we waren om precies 17.00 uur bij de plaats van samenkomst. Ik zal het kort houden hierover: nieuwe Stammgäste werden geëerd, daar werd sekt op gedronken en we kregen bonnen voor de feestavond van die zaterdag. De volgende d
ag werden we om 9.00 uur weer verwacht bij het Informationbüro. Van daaruit zouden we naar gezamenlijk naar de Eckingweide lopen, waar de openluchtmis plaats zou vinden. Voor ons waren zitplaatsen gereserveerd. Ik had mijn Oostenrijkse zijden outfit aangetrokken, wat bepaald niet misplaatst was: het was niet voor niets een feest van de Schützenvereine! Uit heel Oostenrijk en ook vanuit Beieren en wie weet waar nog meer uit kwamen de schuttersgilden zoals wij zouden zeggen. Een prachtig gezicht, wat gepaard ging met muziek, marcheren, vendel zwaaien en niet te vergeten: alle gilden waren in klederdracht! Wij zaten daar met ons neus boven op. We zaten vooraan bij de mis, dus alle eerbetonen waren 
ook goed te volgen. Er werden voor de mis begon de nodige toespraken gehouden door allerlei gewichtige heren. Muziek en applaus volgden daarop, dat kon niet uitblijven.
Na de mis was het snel lopen naar het centrum, want vanaf de weide gingen alle Schutzenvereine in optocht met volop muziek door de stad. In de Vorderstad stond van
Kitzbühel de ontvangstcommissie met de burgemeester en met uiteraard de Schützenverein van Kitzbühel. Wij stonden erachter, maar een van de muzikanten was zo vriendelijk wat op zij te gaan, zodat ik ieder gilde, dat voorbij kwam kon fotograferen. Een geweldig gezicht! Prachtige kleding, vrolijke muziek en jong 
en oud liepen daarbij. Ja, jong geleerd is oud gedaan. Op een wagen werd Andreas Hofer, een belangrijk persoon voor Tirol herdacht. 200 Jaar geleden heeft hij gezorgd, dat Tirol op de kaart gezet werd, als ik het verhaal tenminste goed heb kunnen volgen.
Toen alle groepen voorbij waren, sloten wij hier achter aan om naar het Sportpaleis te gaan. Daar kwamen alle groepen bij elkaar voor een groot feest. Voor ons waren er tafels georganiseerd, zodat ook wij van dit aparte gebeuren konden meegenieten. We kregen eten en drinken en natuurlijk muziek!! Het was een vrolijke boel. Speciaal voor de Schützenvereine waren nog andere muzikanten 
ingehuurd, maar ook de gildes lieten zich niet onbetuigd. Dus dat was dansen op de tafels, kletsen, lachen, aanroepen. Ja, hoe kun
je zo’n sfeer beschrijven? Het was niet te vergelijken met carnaval, maar de sfeer van verbroedering zoals wij dat ook kennen van carnaval, was ook hier te herkennen. Wij als Stammgäste leerden elkaar ook weer wat meer kennen en dat was natuurlijk ook de bedoeling van deze uitnodiging van de stad Kitzbühel. Je voelt je ook wel wat vereerd, als je daar zo op speciale gereserveerde plaatsen bij de mis zit, achter de optocht aanloopt en dan weer in de feestzaal mag.
Bij het weggaan zag ik ineens weer een van de vrouwen met een mooie “gouden” kap. Ze had veel 
plezier en vond het prima, dat ik haar kap fotografeerde. Het mocht ook op de website. Alles was o.k. Hier zit ze dan!
En hoe kom ik nu van muziek in Kitzbühel op muziek in Breda? Simpel: ik heb al eens geschreven over Cultuur in het Waalse kerkje. En de lunchconcerten op vrijdag zijn daar weer begonnen. Dus toen ik daar met man en vriendin de afgelopen week heenging, moest ik automatisch denken aan het verschil tussen de muziek van de Schützenvereine en de muziek die in het kerkje gespeeld werd. Maar ook aan de overeenkomst. Want is het niet zo, dat muziek verbroedert? In Kitzbühel voelde ik de verbroederingsfeer, maar evengoed in het kerkje. Daar speelde Henriëtte Wirth op de piano en Steven 
Geeraads klarinet. Er werden composities uitgevoerd van Robert Schumann, Claude Debussy en Johannes brahms en na de pauze de Klarinetsonate van Francis Poulenc, muziek van Robert Schumann en Bela Bartok. Hoe verwonderlijk is het, dat twee
instrumenten zo samen tot één worden, elkaar aanvullen en toch apart klinken. En dat dit ook het geval is bij de trommels en de blazers van de Schützenvereine.
Het zal lang duren voor we weer een evenement als dat van de Schützenvereine mee zullen maken. Maar genieten van muziek in het Waalse kerkje: dat kan weer iedere vrijdag.
Tevens werd op die vrijdag ook een expositie geopend van Rietje Sier en Marjanne Stam met schilderijen en collages. Ik hoop dat beide dames akkoord gaan, dat ik ze hier zo maar op mijn website noem. Ik 
heb het hen niet kunnen vragen.
Zo boffen we toch iedere keer weer met van die bijzondere dingen!
En … was na het weekend van de Schützenvereine onze vakantie voorbij? Nee natuurlijk niet. Misschien schrijf ik daar nog eens over in een deel vier, maar beloven doe ik het niet. Er gebeurt zoveel en de tijd vliegt. Soms kun je niet over alles schrijven. En het moet ook leuk blijven om te lezen. Dus wacht maar af!
Tja, nu komt toch het tweede deel van onze vakantie in Kitzbühel. Trouwe lezers zullen al gemerkt hebben, dat Oostenrijk zo'n beetje ons tweede vaderland is. En misschien wordt er ook gedacht, dat het toch wel vreselijk saai moet zijn: iedere vakantie naar Oostenrijk. Nu gaan we ook nog wel eens ergens anders naar toe, maar mijn man vraagt altijd als iemand die opmerking plaatst: Hoe lang woont u al in het dorp/stad, waar u nu woont? Vaak komt dan het antwoord: oh, dertig jaar of langer. Is dat dan niet vréselijk saai???? Genoeg hierover. Over naar Kitzbühel, waar we dit jaar weer getuige waren van de W.K.triathlon.
De W.K.triathlon werd bij de Schwarzsee gehouden, het meer dat achter onze camping ligt. Dus wij zitten daar werkelijk met ons neus boven op. Zoals vroeger voor de Hahnenkammrennen als toeschouwer (behalve de VIP-plaatsen) niet betaald hoe
fde te worden, zo hoef je ook niet te betalen, als je gaat kijken naar de triathlon. Lekker gratis voor ons, zuinige Hollanders. Vooraf was er al een hele voorbereiding: een ontzettend grote tent, matten, tribunes, het geluid, noem maar op, moesten worden klaargezet. Een groot scherm, waarop je het wielrennergebeuren kon zien, werd ook geplaatst. In mijn dierbare meer werden 
grote boeien vastgelegd op twee afstanden. De grootste lag vlak bij waar ik altijd ga zwemmen. Vanaf het startpunt zouden de zwemm
ers dan 1500 m. hieromheen zwemmen. Mooie gelegenheid voor mij om nu eindelijk te bepalen hoeveel meters ik per dag zwom (iedere ochtend, weet je wel). Nu dat was dan toch wel meer dan 1 km en als ik het meer rondzwem tegen de 2 km.
Of het nu kwam, dat het nog niet zo warm was in de week voor dat weekend, maar er werd maar weinig getraind wat zwemmen betreft. Het water was 19o, dus niet zo warm, maar toch ook niet echt koud. Op 
vrijdag kwamen we dan toch de eerste proefzwemsters tegen. Ik had niet de indruk, dat ze het water warm vond, want in eerste instantie trok ze haastig haar voet uit het water. Maar daana toch deze stoere duik! Op deze plaats vertrokken de volgende dag dan een hele serie zwemmers en zwemsters tegelijkertijd. ’s Ochtends waren “hobbyisten” aan de beurt en ’s middags de professionelen. De eerste groep bofte,
want het was die ochtend nog stralend weer, maar niet te heet zoals twee jaar geleden. In de loop van de middag veranderde het weer en tijdens het wielrennen en hardlopen kwam de regen met bakken de lucht uit. De ochtendgroep startte om 8.00 uur.
Er waren twee Nederlanders van de camping bij. Ik was van plan al vroeg te gaan kijken. Maar ja, ik had vakantie, he. Dus ineens was het te laat. Dat was jammer, want ze deden het best goed. Wat zeg ik? Als ze de briefing de avond tevoren hadden bijgewoond, waarbij verteld werd, dat ze hun zwemsuite aan moesten houden na het zwemmen, waren ze gewoon goed. Nu eindigden ze als 5e en 6e in hun leeftijdsklassement, simpelweg omdat ze hun pak al uit hadden getrokken en het een paar minuten kostte om dit weer aan te trekken. Die paar minuten maakten net dat verschil uit om niet op het erepodium te eindigen. Dat erepodium 
bereikte de oudste van hen, Ton, overigens wel bij de Hahnenkammtriathlon 2 weken na dit weekend. En waar ging het allemaal o
m? Om het winnen van deze mooie “Kitzbüheler Gamz”, die de winnaar van die ochtend (ik weet niet of hij1e, 2e of 3e was) mij trots liet zien, toen ik naast hem in de regen naar de binnenkomende wielrenners stond te kijken. En dan begint in mijn ogen het spannendste deel: het hardlopen. Na 1500 m. zwemmen, 40 km. wielrennen met
met een steile helling in het parkoers, die in deze regen ook nog met valpartijen gepaard ging, nog eens 10 km. hardlopen. Ga er maar aan staan! Ik neem mijn petje er voor af, al zette ik wel mijn paraplu op. Ook bij de professionelen deed een 
Nederlander mee. Het viel hem zwaar in dit geweldig sterke wereldpeloton, maar hij volbracht het parkoers wel! Hij werd 29e, als ik het goed heb. Maar eerste werd deze Engelsman, die bijna constant voorop liep en ook zo mooi liep, haast of het geen moeite kostte. Het 
leuke van het lopen is, dat de groep iedere keer weer langs komt, dus je kunt ze goed aanmoedigen. Na afloop van deze marathon moesten we snel terug naar de camping, want het was al kwart over 4. Om 5 uur werden we bij het Stammgästetreffen verwacht. Even omkleden was daarvoor toch ook noodzakelijk! Maar daarover in deel 3 verder!
Laatste reacties